این خوابگاه که در سال 2002 توسط استیون هال (Steven Hall)، معمار سرشناس آمریکایی طراحی شده، بلوک عظیمی است که در زمینی به وسعت پنج هکتار در حاشیه یکی از خیابان های اصلی شهر بنا شده و در پیرامون آن فضای سبز و زمین های ورزشی روباز متعددی وجود دارد. در این مجتمع 350 واحد اقامتی وجود دارد که علاوه بر آن ها و بخش های اداری، کابری های متنوع دیگری نظیر واحدهای تجاری، رستوران، کافی شاپ، کافی نت، لابراتور عکاسی و سالن آمفی تئاتری به گنجایش 125 نفر نیز در طبقات مختلف حجم قرار گرفته. طول بلوک در حدود 100 متر و عرض آن به اندازه ای است که؛ راهروهای ارتباطی طبقات، در مرکز و در دو سمت آن، واحدهای اقامتی قرار دارند.
شاخصه اصلی بنا، حفره هایی با ارتفاع زیاد (حدود 15 تا 20 متر) و فضاهایی تهی و برش هایی عظیم و بی نظم است؛ که از حجم کاسته شده. این برش ها در حجم بیرونی موجب شده اند تا بنا همچون شیئی ناشناخته و نامتعارف به نظر برسد. برخی از این خالی شدگی ها تراس های جمعی مجموعه بوده و برخی نیز تعریف کننده ورودی ها و قاب هایی شیشه ای در بنا می باشند. همچنین تخمین تعداد طبقات حجم از بیرون بنا ناممکن می باشد، چرا که در این بنا شاخصه رایج در شمارش طبقات یعنی شمارش تعداد بازشوها، تغییر یافته و به جای آن شبکه ای متخلل از پنجره هایی کوچک به ابعاد 60 در 60 سانتی متر همچون فنسی به بدنه های ساختمان متصل شده. گفتنی است که، در عقب نشینی های پنجره ها از رنگ های متنوع زرد، آبی و قرمز استفاده شده که این امر از یکنواختی سطح نما کاسته است.
خلاقانه ترین کار معمار در این بنا، نحوه نورگیری فضاهای داخلی است، بدین شکل که وید ها و نورگیرهایی حفره مانند با دیواره هایی ارگانیک و غیرمتعارف، نور را از نورگیرهای سقف یا قاب های شیشه ای در نما به فضاهای عمومی در طبقات می رساند، این حفره ها علاوه بر نوردهی موجب تهویه طبیعی ساختان نیز می شوند.
در ای خوابگاه دانشجویی، هر واحد اقامتی به طور متوسط دارای نه پنجره مربع شکل بوده و ضخامت بسیار زیاد دیواره های نما موجب می شود تا اتاق ها به طور طبیعی از گرمای تابستان و سرمای زمستان در امان باشند.(ب-3)