۴۲ مطلب با موضوع «معماری ایران» ثبت شده است

معماری ایران، نطنز اصفهان، کاروانسرای شاه عباسی

وقتی صحبت از گنج می شود اولین چیزی که به ذهن می رسد، سکه های قدیمی طلا و نقره است. اما گنج و سرمایه واقعی همان در و دیوارها و سبک زندگی و معماری گذشتگان ما می باشد که در بناهای قدیمی از جمله؛ کاروانسراها وجود دارد. هر یک از خشتها و آجرهای کاروانسراها، یک گنج فرهنگی است که تاریخ و فرهنگ این ملت را حکایت می نماید. این مطلب گوشه ای از اطلاعات کاروانسرایی زیبا، در شهر نطنز استان اصفهان است.

هنگامی که از سوی کاشان به نطنز نزدیک می شوید، پس از گذشتن از مکانی که به باغ حرم مشهور است، در کناره شرقی جاده به فاصله تقریبی 300 متر از آن، کاروانسرایی کهن و متروکه قرار دارد که به مرور زمان به قعله کوه آب معروف شده. کاروانسرای شاه عباسی نطنز که به نام قلعه کوهاب یا کاروانسراى میر ابوالمعالى هم نامیده می‌شود، مربوط به دوره سلطنت شاه عباس اول صفوی است. این کاروانسراى قدیمى را شخصی بنام میر ابوالمعالى برزرودى مشهور به آقامیر (آقامیرزا بن اسد الله بن علی الحسینی البرزی النطنزی) که سمت وزیر حضور و مجلس نویسى شاه عباس را داشت، ساخته است.

سردر ورودی کاروانسرای شاه عباسی نطنز اصفهان

این اثر با شماره 1489 در تاریخ 1355/10/20 در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.(الف-5) این کاروانسرای مستطیل شکل، با وسعت 3962 مترمربع، دارای 23 اتاق است که در چهار سمت حیاط قرار دارند. این بنای تاریخی دارای جلوخان و سردری با کتیبه سنگی به خط ثلث به تاریخ 1029 ه.ق می باشد. وسعت این کاروانسرا نشان از آن دارد که کاروانیان زیادی در این کاروانسرا رفت و آمد داشته اند و روزگار پرباری را پشت سر نهاده. همچنین سنگ عصارخانه بزرگی در داخل کاروانسرا وجود دارد که نشان از وجود عصارخانه در این محل به منظور تهیه روغن برای تامین روشنایی کاروانیان دارد.

حیاط میانه بنا، مانند اغلب کاروانسراها، ایوانها و ایوانچه هایی در پیرامون دارد که هر یک به حجره ای ربط دارد. اسطبل، چون حلقه ای، دیگر فضاها را دربر گرفته. این حلقه را اتاقهای پشت ایوانها در میانه هر جبهه قطع کرده اند و به این ترتیب، اسطبلها در پخهای گوشه های حیاط تعبیه شده و از طریق راهروهایی که به صورت مورب قرار گرفته اند می توان به اسطبلها راه یافت.(الف-1)

راه ورود به کاروانسرا در امتداد محور طولی حیاط و از میانه ضلع شمالی بناست. حجم مرتفع و پیش آمده و دیوار طاق نماسازی شده جبهه ورودی اهمیت و تشخص خاصی به نمای ورودی داده. طاق نماهای مورب دو سوی سردر به آن صورتی تراش خورده و ظریف بخشیده و ورودی را نیز شاخص تر کرده است. از درگاههای کوچکی در عقب این قسمت می توان به اسطبلها راه یافت. در طبقه بالای جبهه شمالی، اتاقکی آجری قرار دارد که با چند درگاه به چهار طرف گشوده می شود. این درگاه ها، علاوه بر آنکه باعث تهویه فضا می شوند، نظر به کوههای زیبای پشت کاروانسرا را ممکن می سازند.(الف-1)

در ساخت این کاروانسرا قرینه سازی کاملا رعایت گردیده است و مجموع ساختمان با دقت زیاد و مصالح عالی بنا شده و طرح طاق ها نیز نشان از مهارت فوق العاده معماران این بنا دارد.

کاروانسرا را با سنگ و آجر ساخته اند. همه فضاها پایه هایی از سنگ لاشه دارند و در بسیاری از قسمتها، دیوارها تا زیر سقف سنگی است. طاق نماها و غرفه های داخل فضاها با حاشیه ای از آجر در دیوارهای سنگی قرار گرفته و قوسها و تویزه های سقف تا روی دیوارها با آجر امتداد یافته اند. بدین ترتیب، ترکیب تقریبا نامنظمی از سنگ و آجر در فضاهای داخلی بنا دیده می شود. ماکسیم سیرو در کتاب کاروانسراهای ایران، نوشته است که طرح طاقها و سقفها نشان دهنده ی مهارت معماران این ناحیه است.(الف-1)

۰ نظر
مجله هنر، معماری و عکاسی

معماری ایران، کاشان، خانه باکوچی

کاشان؛ شهری کهن که ریشه در تاریخ باستان دارد، گواهی تپه های سیلک به تاریخ و تمدن 7000 ساله، شهادت حمام فین به مظلومیت امیر کبیر، روایت هنرمندانه محتشم کاشانی از عاشورای حسینی، نقش آفرینی های خیره کننده کمال الملک و سایر آثار دانشمندان، علما و هنرمندان این خطه در طول تاریخ حاکی از پیشینه قوی و تمدن عمیق مردمان این شهر است.

خانه باکوچی در استان اصفهان، شهر کاشان، محله سلطان امیراحمد، حدفاصل قلعه جلالی واقع شده. این خانه که به خانه سپیده کاشانی نیز شهرت دارد، از آن دسته خانه های قدیمی و با ارزش شهر کاشان است که هم حیاط اندرونی و هم بیرونی و هم گودال باغچه دارد. این بنا در سه طبقه و دو مجموعه فضایی در جبهه های شمالی و جنوبی، به گونه ای احداث شده که ورودی آن به طبقه میانی راه می یابد. حیاط اندرونی به صورت چهار طرف ساخت می باشد. حیاط بیرونی آن نیز دو طرف ساخت بوده و دو طبقه می باشد که طبقه پایین آن به صورت گودال باغچه و طبقه بالا نقش ارتباطی بین بخش های مختلف خانه را ایفا می کرده است. از فضاهای اصلی معماری این خانه می توان به سرداب، دو باد گیر، شاه نشین، پنج دری، هشتی ورودی، شارم، مهتابی و حوض خانه اشاره نمود. اندرونی این خانه یک حیاط کوچک هشت ضلعی دارد. یک باغ نیز متعلق به این خانه است که توسط راهی که از زیر گذر عام عبور می کند به یکدیگر ارتباط دارند.

خانه باکوچی مربوط به دوره زند- دوره قاجار می باشد و در تاریخ 8 اسفند 1377 با شماره ثبت 2267 به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسید.(الف-5)

در میانه جبهه شمالی این خانه یک حیاط خلوت به شکل هشت و نیم هشت وجود دارد که از سه سمت جنوب، غرب و شرق فضاهایی به سوی آن باز می شوند، این سه سوی حیاط خلوت نماهای مشابهی دارند. در سوی شمالی این حیاط خلوت طاق نمای فرورفته ای است که تقسیمات نمای مقابل خود را تکرار می کند. در دو سوی شرقی و غربی این حیاط خلوت تالارهایی مشابه قرار گرفته اند و در جانب جنوبی آن یک اتاق سه دری واقع شده (در طرفین اتاق سه دری دو اتاق دیگر واقع شده اند که رو به حیاط اصلی دارند.) که از سوی دیگر به حیاط اصلی خانه گشوده می شود.

زیرزمین ها یا سطوح همکف گودال باغچه در این خانه بسیار وسیع هستند. در شرق و غرب حیاط خلوت فضاهای تالار مانندی قرار گرفته اند که دسترسی به آنها توسط پله هایی از حیاط خلوت صورت می گیرد. زیرزمین شرق حیاط خلوت، حوضخانه ای است که با یک بادگیر تبادل هوایی دارد و از سویی با فضای مطبخ در ارتباط می باشد. زیرزمین جنوب حیاط خلوت، فضای وسیعی است که هم از این حیاط خلوت نور می گیرد و هم از سوی دیگر با گودال باغچه ارتباط دارد. در سراسر جبهه شمالی در مجاورت گودال باغچه فضاهایی متوالی و پیوسته قرار گرفته اند که توسط روزن های مشبکی روشنایی خود را از حیاط تامین می کنند. در جنوب گودال باغچه حوضخانه وسیع و صلیبی شکلی واقع شده که کاملا به آن باز می باشد. این فضا از سوی دیگر با یک باغ نسبتا وسیع در پشت این جبهه خانه و در آن سوی کوچه مشرف به آن ارتباط دارد. بادگیری در این قسمت واقع شده که در تلطیف هوای حوضخانه موثر می باشد. در دو سوی فضای حوضخانه دو اتاق سه دری واقع شده اند که به گودال باغچه باز می شوند.(الف- 1)

۰ نظر
مجله هنر، معماری و عکاسی

معماری ایران، بابل، مقبره سلطان محمد طاهر

بقعه سلطان محمدطاهر براساس کتیبه موجود در آن، مربوط به سده ۹ ه‍.ق می باشد، که در شهرستان بابل استان مازندران، روستای سلطان محمد طاهر واقع شده. این اثر در تاریخ ۱۵ دی ۱۳۱۰ با شماره ثبت ۶۷ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسید.(الف-5)

این بنا، برجی هشت وجهی می باشد که با آجر ساخته شده. برج بقعه با طرح هشت ضلعی در نمای خارجی دیده می شود. بالای این طاق نماها، سقف مدوری از داخل زده اند. شمسه ای رنگین نیز در وسط طاق قرار دارد. داخل بنا سفیدکاری شده است. در هر یک از اضلاع خارجی ‌این بنا یک طاق نمای بلند کم عمق قرار دارد که بالای آن، دو کتیبه دندانه آجری و دو ردیف کاشیکاری دیده می شود. بالای آن ها نیز قرنیس های سینه کفتری و بالای قرنیس ها، تزیینات دندانه ای است. بام این مقبره، کلاه درویشی و کل ارتفاع بنا در حدود 22 متر است.

در این بقعه چهار لنگه درب بسیار نفیس چوبی منقش کاری شده وجود داشته که بر اثر بی توجهی، این درهای نفیس به سرقت رفت، که البته دو لنگه از این درها پیدا شد و مجددا در محل اصلی آنها نصب گردید. بالای هر دو در، دو خفنگ نورگیر مشبک بسیار ظریف و پرکار قرار دارد. هر لنگه این درها دارای چهار پاسار، دو تنکه و یک قسمت میانی است.

درب مقبره سلطان محمد طاهر بابل

بر روی قبر امامزاده صندوق چوبی مشبک، متعلق به تاریخ 785 هجری قمری، قرار دارد و داخل صحن یک سنگ قبر وجود داشت که اطراف آن با آیات قرآنی به خط نسخ ممتاز نوشته شده بود که این سنگ نیز به سرقت رفته است.

۰ نظر
مجله هنر، معماری و عکاسی

معماری ایران، ساری، امام زاده یحیی

امام زاده یحیی در میدان ساعت، خیابان جمهوری اسلامی، خیابان هشتم شهر ساری استان مازندران واقع شده. بر اساس کتیبه موجود بر روی صندوق منبت کاری شده مرقد امام زاده، این بنا مدفن امام زاده یحیی و برادر و خواهر وی، حسین و سکینه، فرزندان امام موسی کاظم(ع) است. این بنا احتمالا از آثار قرن نهم هجری قمری می باشد.(الف-1)

هسته اصلی بنای امامزاده دارای پلان دایره شکل می باشد که حجم استوانه ای را به وجود آورده. این بنا دارای؛ گنبد هرمی چند ضلعی به ارتفاع حدود 20 متر است که مدخل آن در سمت شرق قرار دارد. این گنبد با دو پوسته پوشانده شده که پوسته درونی بر پایه چفتی تیزه دار اجرا شده و بر روی آن گنبد بیرونی به صورت رک و دوازده ضلعی قرار گرفته است. در زیر پاکار گنبد، حاشیه‌ ای تزیینی و مقرنس دیده می‌شود. سطح بیرونی گنبد ساده و بدون تزیین است.

مصالح مورد استفاده در بنا آجر ختایی، ملات آهکی و گچ می باشد. از چوب نیز برای ساخت در ورودی، پنجره و ضریح استفاده شده.

این بنا دارای دری دو لنگه و نفیس بوده که ظاهرا امروزه در موزه‌ ملی ایران موجود است. این در به تاریخ 846 هجری قمری، توسط استاد حسین و استاد محمد نجار گیل، ساخته شده. درون بقعه، صندوقی مشبک و چوبین قرار دارد و درون آن صندوق دیگری نیز می باشد، که نام بانی آن خواجه الحسن بن پیر علی الرومی و نام کاتب فخرالدین مطهر بن عبدالله الداعی الحسنی الاملی و نام‌ های سازندگان آن حسین النجار و الاستاد محمد بن الحسن الجیلانی به تاریخ ساخت 849 هجری قمری بر آن دیده می شود.

این بنا در تاریخ 31 تیر 1313 با شماره ثبت 211 به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسید.(الف-5)

۰ نظر
مجله هنر، معماری و عکاسی

معماری ایران، مهاباد، مسجد جامع مهاباد

مسجد جامع مهاباد مربوط به دوره صفوی است و در شهر مهاباد، استان آذربایجان غربی، بعد از خیابان حافظ، داخل کوچه مسجد جامع، واقع شده. این اثر در تاریخ 25 آبان 1348 با شماره ثبت 882 به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسید. این مسجد که به مسجد سرخ (به کردی: مزگه وتی سوور) و در بعضی متون با نام مدرسه شاه سلیمان نیز معروف است، یکی از اقدامات مهم عمرانی، بداق سلطان مکری (حاکم مهاباد به سال 1012 ه.ق) می باشد که در سال 1089 بنا گردید و همچنان پابرجا است.

این مسجد دو ایوانه و از قدیمی ترین و مهم ترین بناهای تاریخی دوره اسلامی در غرب کشور به شمار می رود. توازن شکل طاق، گنبد و شبستان باعث شده که، پس از گذشت 338 سال از زمان ساخت آن، سالم باقی بماند. از نظر مشخصات فنی، شبستان بزرگ مسجد با سه فرش انداز، 10 ستون سنگی (فاصله هر ستون از ستون دیگر 4/5 متر می باشد) و حجرات اطراف صحن بسیار موزون ساخته شده و گیرایی روحانی خاصی دارد. 18 گنبد آجری نیمکره، پشت بام اصلی مسجد را پوشانده.

پشت بام مسجد جامع سرخ مهاباد

برای برپایی ستونها و استقرار گنبدها، ابتدا پی ستونها را سنگ ریخته و برای ایجاد سطح اتکا از یک سنگ رسوبی تراشیده به عنوان پایه ستون استفاده کرده اند. این پایه، که به شکل مربع است، به صورت افقی در پای ستون تعبیه شده و برای جلوگیری از تزلزل ستونها، آنها را به صورت مادینه تراشیده و ستون سنگی را به صورت عمودی به شکل هشت ضلعی و به ارتفاع 260 سانتی متر پس از سوار کردن بر پایه ستونها، به سر ستون رسانده اند. ستونهای مسجد با سرب گداخته به این سر ستونها پیوند داده شده.

مصالح به کار رفته در پی دیوارها، ستونها و کف فرش شبستان از سنگ و دیگر قسمتها از آجر است، مسجد و حجرات اطراف صحن آن، تزئین نشده و سادگی خاصی دارد. مصالح اصلی این مسجد آجر قرمز می باشد و علت نامگذاری مسجد، به مسجد سرخ شده است.

دو در بزرگ شمالی و جنوبی حیاط ارتباط این بنا را با بیرون برقرار می کند. هر یک از درها با یک دالان طاق نما به حیاط مسجد مربوط می شود. بخشهای شرقی و غربی آن، هرکدام چهار طاق حجره ای دارد و بخشهای شمالی و جنوبی نیز هرکدام دارای دو اتاق و یک در بزرگ است، فواصل طاقها سه متر و اندازه صحن 19 در 12 متر است. این بنا از نظر پی و معماری شبیه به مسجد طسوج در آذربایجان شرقی است.(الف-5)

درب ورودی مسجد جامع مهاباد

این بنا علاوه بر مکانی برای عبادت مردم و برگزاری نماز جمعه، مرکزی برای تحصیل علوم گوناگون نیز بوده و استادان بزرگی در این مدرسه تدریس کرده اند، که از جمله آنها می توان به شخصیت هایی چون: ملا حسین مجدی- ملا شیخ عزالدین حسینی (از مشهورترین و بزرگترین روحانیون کرد)، ملاعبدالله مدرسی ملاصادق واثق بالله و ملاعبدالکریم شهریکندی، اشاره نمود.

۰ نظر
مجله هنر، معماری و عکاسی

معماری ایران، کاشان، مدرسه و مسجد درب یلان

در نمای جنوبی مدرسه کتیبه ای مربوط به تعمیرات سال 1293 وجود دارد. بانی مسجد و مدرسه حاج میرمحمد علی کاشانی بوده. مسجد مشتمل بر دو شبستان زمستانی و تابستانی است و مدرسه که در جنوب مسجد واقع شده، به وسیله راهرویی با آن ارتباط دارد. مدرسه درب یلان از بناهای دوره قاجار می باشد که ساختمان آن در سال 1236 به پایان رسیده. در سال 1293 توسط سید محمد باقر مصطفوی تعمیراتی در بنا انجام شده است. بنای مسجد در سالهای اخیر تغییرات بسیار زیادی کرده و صورت گذشته خود را از دست داده. به منظور معرفی و حفظ وضعیت قدیم این بنا نقشه های آن در کنار مدرسه ارائه شده اند.(الف-1)

۰ نظر
مجله هنر، معماری و عکاسی

معماری ایران، مشهد، مسجد شاه

مقبره امیر غیاث الدین ملک شاه معروف به مسجد شاه یا مسجد هفتاد و دو تن در خراسان رضوی، مشهد، خیابان خسروی، ابتدای بازار بزرگ واقع شده است.

امیرغیاث الدین ملک شاه از امرای مهم دربار تیمور گورکانی بود و در زمان شاهرخ، در جرگه امرای او درآمد. وی از این زمان تا پایان عمر حکمران ایالت خوارزم و توابع بود. امیرغیاث الدین ملک شاه در سال 829 در خوارزم وفات یافت و جسد وی را به مشهد منتقل و در مقبره ای که خود ساخته بود دفن کردند. به احتمال زیاد، سلطان مسعود، فرزند امیرغیاث الدین ملک شاه، احداث این بنا را به پایان رسانده است. او پس از پدر والی خوارزم بود. معمار سازنده بنا احمد بن شمس الدین محمد، معمار تبریزی می باشد. (با توجه به شباهتهای مسجد کبود تبریز با مسجد شاه مشهد، یعنی همین بنا، احتمال دارد که معمار مسجد کبود نیز همین شخص بوده باشد.)

این مقبره در دوران معاصر به مسجد شاه معروف شده. البته عبد الحمید مولوی، مسجد بودن این بنا را رد کرده و آن را مقبره دانسته است. از جمله دلایل او در این باره اینهاست: اختلاف محور بنا با جهت قبله، نبود محراب در بنا، وجود رواقهای پیرامون گنبدخانه، نداشتن طرح متداول مسجد، مضامین اشعار کتیبه ها، وجود سرداب در زیر گنبدخانه و مزارهای موجود در آن. این بنا از آثار قرن نهم هجری قمری است. البته مناره ها در دورانی بعد ساخته شدند. بدنه مناره پوشیده از کتیبه هایی به خط ثلث با کاشی سفید و زمینه لاجوردی است. ازاره هر دو مناره از بین رفته بود که در تعمیرات اخیر، پس از پی بندی مناره ها، ازاره سنگی جدیدی برای آنها ساخته شد. قسمت فوقانی مناره ها به مرور زمان فرو ریخته است.

قسمت هایی از دو رواق شمالی و جنوبی را کمرپوش کرده و حجره هایی در طبقه دوم این رواق ها ساخته اند. از این بنا مدتی به جای خانقاه و از حجره های طبقه بالای آن برای ریاضت و چله نشینی استفاده می شده است. ازاره گنبدخانه از کاشی های مسدس سبز رنگ است. این کاشی ها نقوشی از طلا داشته که به مرور زمان پاک شده. بر بالای ازاره، کتیبه ای شامل مناجات امیرالمومنین علی (ع) قرار دارد که از نظر کاشی کاری و خط، آن را از شاهکارهای هنر تیموریان دانسته اند. سطح داخلی گنبد تزیینات نقاشی زرنگار ظریفی داشته که قسمت هایی از آن به صورت رنگ پریده مشاهده می شود.

سطح خارجی گنبد پوششی از کاشی فیروزه ای دارد که در دوره معاصر، بر جای پوشش قدیمی آن، نصب شده است. فضای باز جلو مقبره احتمالا وسیع تر از حد فعلی بوده و به مرور زمان، به تصرف اشخاص دیگر در آمده است. (منابع و مراجع: الف-1) این اثر در تاریخ 18 تیر 1311 با شماره ثبت 186 به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسید.

۰ نظر
مجله هنر، معماری و عکاسی

معماری ایران، کاشان، خانه بنی کاظمی

فضاهای اصلی خانه در دو جبهه رو به روی یکدیگر در دو انتهای حیاط قرار گرفته اند. این دو جبهه دو طبقه هستند اما جبهه های دیگر بنا که تنها ترکیبی از طاق نما و ایوان های کم عمق اند، یک طبقه می باشند. حجم دو طبقه اصلی به گوشه های حیاط کشیده شده و به این ترتیب علی رغم یک طبقه بودن دو جبهه طولی حیاط، در مجموع فضای باز و وسیع حیاط دو طبقه جلوه می کند.

در جبهه جنوبی حیاط، تالاری بزرگ قرار دارد که در جلوی آن ایوانی مرتفع ساخته شده و در پشت آن نیز حیاط خلوتی دیده می شود. بدین ترتیب تالار از دو سو با دو فضای باز مرتبط است.

ایوان جبهه جنوبی خانه بنی کاظمی

سقف تالار دارای تزئینات یزدی بندی است. در هر یک از دو سوی ایوان میانه این جبهه، دو اتاق و در دو طبقه قرار دارند که با اتاق های دیگری در طرفین تالار در ارتباط اند. اتاق های طبقه اول دو سوی ایوان با تزئینات گچ و آیینه آراسته شده اند. در نمای این جبهه از حیاط، طاق ایوان از خط نهائی نما بیرون زده و قوسی ویژه و پرکار برفراز آن ساخته شده که به این تریب مهم ترین نمای خانه جلوه می کند. دو بادگیر بلند نیز در پشت این جبه واقع شده اند.

در جبهه مقابل یعنی جبهه شمالی، مجموعه مرکب از تعدادی اتاق و دو حوضخانه وجود دارد. سه اتاق سه دری در کنار حیاط به گونه ای قرار گرفته اند که بین آنها دو ایوان کم عمق و در پشت هر ایوان دو فضای کفش کن قرار دارند لذا دسترسی به اتاق ها و حوضخانه ها از این فضاهای رابط میسر است. یکی از حوضخانه ها که اصلی تر به نظر می رسد در پشت سه دری میانه این جبهه و در امتداد محور اصلی حیاط واقع شده، ولی ارتباطی به اتاقی که بین حیاط و حوضخانه نشسته است ندارد. حوضخانه دوم در گوشه غربی این جبهه قرار دارد و دارای تزئینات کاربندی گچ و سیم گل در سقف است. این فضا نیز با دو اتاق سه دری در دو طبقه مرتبط می باشد و جبهه های دیگر نماسازی شده اند.

جبهه شمالی خانه بنی کاظمی

در زیر هرکدام از مجموعه های فضایی شمالی و جنوبی، سردابی وسیع ساخته شده که با پلکان هایی به سطح حیاط مرتبط می شوند. حوض طویل حیاط بین دو مجموعه اصلی خانه کشیده شده و چهار باغچه در دو طرف آن قرار گرفته اند. نماهای حیاط گچ اندود شده اند و کتیبه ها، جرزها و دور قوس ها دارای تزئینات گچبری می باشند.

در جبهه شمالی حیاط سه ورودی وجود دارد. ورودی اصلی ترکیبی از دو هشتی و دو دالان است که به حیاط منتهی می شوند. سردر هشتی اول این ورودی در یک طبقه بالاتر قرار گرفته و وارد شونده پس از عبور از آن به تدریج با شیب دالان به پائین هدایت می شود تا به هشتی دوم و سطح حیاط برسد.(الف-1) این اثر در تاریخ 30 خرداد 1377 با شماره ثبت 2031 به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

۰ نظر
مجله هنر، معماری و عکاسی

معماری ایران، کاشان، خانه صالح

خانه صالح توسط بزرگ این خاندان، میرزا حسن خان مبصر الممالک ساخته شده و معمار بنا احتمالا استاد محمود حسن آبادی بوده. مجموعه خانه شامل بیرونی و اندرونی بوده که خانه فعلا تنها اندرونی بنای اولیه می باشد. فضای اصلی این خانه ترکیبی از دو مجموعه فضائی در دو جبهه رو به روی هم، واقع در جنوب و شمال حیاط است که ارتفاع این دو جبهه بیشتر از دو جبهه دیگر حیاط می باشد.

مهم ترین بخش خانه در جبهه جنوبی واقع است. در این جبه سه تالار تقریبا یک شکل در کنار یکدیگر قرار گرفته اند که ارتباطی با هم ندارند. تالار وسط به ایوان ستون داری باز می شود که در مجاورت حیاط واقع است، اما دو تالار دیگر تنها دری به این ایوان دارند. به غیر از تالارها دو اتاق نیز در دو سوی ایوان قرار گرفته اند و به این ترتیب، ایوان اهمیتی خاص در ترکیب فضائی این بخش پیدا کرده است.

در جبهه شمالی، مجموعه ای متشکل از یک تالار بزرگ با شاه نشین در وسط و دو اتاق سه دری در طرفین قرار دارد و رواقی ستون دار جلوی کلیه فضاهای این جبهه دیده می شود.

در جبهه شرقی، یک ایوان کم عمق ستون دار در میانه نما واقع شده و دو ایوان کوچکتر در طرفین آن قرار دارند. در جبهه مقابل آن یک رواق ممتد به اندازه طول حیاط ساخته شده که به رواق جبهه شمالی متصل می گردد.

یک سرداب بسیار بزرگ و متشکل از فضاهای متعدد و متنوع در زیر جبهه جنوبی ساخته شده و ورود به آن از داخل حیاط صورت می گیرد. سرداب دیگری شامل یک تالار بزرگ صلیبی شکل و دو فضا در دو سوی آن نیز در جبهه شمالی واقع است. حیاط خانه فضایی وسیع و گشاده با حوضی کشیده و چهار باغچه در دو سوی آن است. یک حیاط فرعی و خدماتی نیز در پشت رواق جبهه غربی وجود دارد.(الف-1) خانه مبصر الممالک صالح مربوط به دوره قاجار می باشد که در تاریخ 26 آبان 1375 با شماره ثبت 1768 به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

۰ نظر
مجله هنر، معماری و عکاسی

معماری ایران، اصفهان، خانه سوکیاسیان

خانه سوکیاسیان در شهر اصفهان، خیابان حکیم نظامی، کوچه سنگتراش های غربی، نبش داوودیها قرار گرفته است.

این خانه از آثار باقیمانده دوره صفوی است؛ که امروزه دانشکده مرمت دانشگاه هنر اصفهان در آن استقرار یافته. بنا از حیاطی وسیع و طویل و فضاهایی در دو جبهه شمالی و جنوبی تشکیل شده. جبهه جنوبی که فضاهای مهمتری را در خود جای داده، از جهت دیگر به حیاط دیگری مشرف است. این جبهه شامل ایوانی دو ستونی است که مقابل یک حوضخانه زیبا قرار گرفته. دو اتاق سه دری با عمق های متفاوت ولی هر دو مشرف به حیاط اصلی خانه، در طرفین این ایوان واقعند و در پشت هر یک از آنها اتاق دیگری وجود دارد که با حیاط دوم مرتبط است.

حوضخانه دارای ارتفاعی معادل دو طبقه است و در هر طبقه غرفه هایی پیرامون آن نشسته اند. این غرفه ها در طبقه دوم به یکدیگر پیوند خورده؛ بخش مرکزی حوضخانه را دور می زنند. فضای حوضخانه توسط ارسی مرتفعی به ایوان ستون دار مقابل خود و به وسیله سه در چوبی به حیاط واقع در ضلع جنوبی گشوده می شود. حوضخانه و غرفه های اطراف آن دارای تزئینات کاربندی و نقاشی روی گچ است که تاثیر سبک های نقاشی اروپایی در آن دیده می شود. ایوان ستون دار این جبهه نیز در سقف و  دیوارهای خود تزئینات فراوان نقاشی دارد. اتاق ضلع شرقی حوضخانه دارای طاقچه ها و فرورفتگی هایی به شکل ظروف مختلف و مشابه با فضای فوقانی عمارت عالی قاپوی اصفهان می باشد.

جبهه شمالی خانه که ترکیبی نامتقارن دارد نیز شامل یک ایوان ستون دار و اتاق پشت آن، مطبخ و مجموعه فضاهای ورودی است. هشتی ورودی دارای قاعده مربع بوده، از یک سو توسط دالانی با حیاط خانه و از سوی دیگر با فضای مطبخ مرتبط است. تزیینات یزدی بندی سردر این ورودی و طاق نماهای طرفینش آن را از سایر خانه های مجاور خود متمایز کرده. نمای حیاط های خانه پوشیده از اندود سیم گل است. سطح وسیعی از حیاط خانه به باغچه بزرگ میانه آن اختصاص یافته و حوض آب در آن دیده نمی شود. (منابع و مراجع: الف-1) این اثر در تاریخ 29 شهریور 1353 با شماره ثبت 994 به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

۰ نظر
مجله هنر، معماری و عکاسی